ΑΔΙΑΝΟΗΤΟ;

Η ιδέα δεν είναι καινούρια και σίγουρα δεν γεννήθηκε μέσα σε κάποιο γαλλικό πανεπιστήμιο. Γεννήθηκε κάθε πρωί που κάποιος ξυπνά, περιμένει στωικά το λεωφορείο ή μπαίνει στο αυτοκίνητό και φτάνει στη δουλειά εξαντλημένος από το καθημερινό μποτιλιάρισμα. Ή που οδηγεί για να πάει το παιδί στο σχολείο, για να πάει στη λαϊκή και στο σούπερ μάρκετ, ή κάνει γύρους αναζητώντας πάρκινγκ για να πάει στο φαρμακείο,  Και στο τέλος της ημέρας αναρωτιέται γιατί η καθημερινότητά του μοιάζει με χρονοδιάγραμμα, ή γιατί η μέρα του τελειώνει πριν καλά καλά αρχίσει. Ο όρος της «πόλης των 15 λεπτών» επινοήθηκε το 2016 από τον Κάρλος Μορένο, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Paris 1 Panthéon-Sorbonne. Το σκεπτικό του είναι απλό. Κάθε κάτοικος μιας πόλης πρέπει να μπορεί να καλύπτει σχεδόν όλες τις καθημερινές του ανάγκες, χωρίς να χρειάζεται ούτε το ΙΧ αυτοκίνητο του, ούτε συγκοινωνία. Δουλειά, ψώνια, σχολείο, γιατρός, πάρκο, τα βασικά δηλαδή της καθημερινότητας, να βρίσκονται σε απόσταση δεκαπέντε λεπτών με ...

Κάθε φορά που κάτι πάει να αλλάξει, επανέρχεται σχεδόν αυτόματα το ίδιο επιχείρημα! «Όπως ήταν πριν, ήταν καλύτερα». Μια φράση που ακούγεται πειστική, μέχρι να τη συγκρίνεις με την πραγματικότητα, μέχρι να θυμηθεί κανείς το «όπως ήταν πριν». Γιατί τότε το «όπως ήταν» παύει να είναι μια γενική ιδέα και αποκτά συγκεκριμένο περιεχόμενο, με πραγματικές συνθήκες και εμπειρίες. Στην παραλιακή ζώνη των Νοτίων Προαστίων, αυτή η πραγματικότητα αποτυπώνεται με ακρίβεια στην εμπειρία ενός ποδηλάτη, που ξεκινά από το Παλαιό Φάληρο με προορισμό τη Βουλιαγμένη. Η πρόθεση του είναι αυτονόητη. Θέλει να κάνει μια ευχάριστη βόλτα, μια αφορμή για ένα καλό ξεμούδιασμα για κάποιους, ή άσκηση για κάποιους άλλους. Περνώντας διαδοχικά μέσα από τις δύο Μαρίνες, του Φλοίσβου και του Αλίμου και χρησιμοποιώντας, με λίγη δυσκολία είναι αλήθεια λόγω συνωστισμού, τα σχετικά φαρδιά πεζοδρόμια του Παλαιού Φαλήρου, φτάνει με αρκετή ασφάλεια μέχρι τη συμβολή με την Αλίμου. Από εκεί και πέρα αρχίζει η Οδύσσεια.